While this will comfort long time fans, Sacrifice departs slightly from Section A’s progressive roots. Instead, this work delivers more melodic heavy metal. From the opening solo of Sacrifice to the closing strains of The City is Falling, Sacrifice is driving heavy metal, nearing power metal at times thanks to Heintzelmann’s vigorous bass drumming. This is even more apparent on Land of the Desert Sun, a song mixing milder moments with a driving rhythm section. For some real melodic hooks Lionheart and Intoxicated satisfy, with the latter evidence of Sacrifice’s more heavy style. Yet, this heavier melodic metal style may prove a stumbling block for some listeners who, after a single spin, might find this work to be full-length sonic redundancy. The edge of metal remains, but it’s not tempered with the progressive nuances which made previous Section A releases quite dramatic. Nevertheless, Section A’s new movement to massive heavier melodic metal on Sacrifice resonates with energy and enthusiasm. Recommended!

Melodic/Heavy Metal
Rating: 4.0/5.0 www.myspace.com/sectionatheband
www.lionmusic.com
Review: Craig Hartranft, 05.17.2010, Dangerdog.com

Vera (LordsofMetal.nl): Na de voortreffelijke albums ‘Insider’ (2004) en ‘Timetropia’ (2007) is een nieuw Kingcrow album iets om met kloppend hart naar uit te kijken. De Italiaanse band levert immers steeds uitzonderlijk diepgravende en knappe progressieve rock/metal af waarin echo’s van Dream Theater, Pink Floyd, Porcupine Tree en Tool een fantastisch eigen geluid produceert. Kingcrow maakt albums waar elk onderdeel belangrijk is: voorop staat natuurlijk de dynamische, maar soms ook heel gevoelige muziek. Daarnaast is er ook ditmaal weer een geraffineerd en donker concept, wat mooi geïllustreerd wordt door het artwork. Bovendien blijft Kingcrow gefocust op nummers schrijven die nooit verworden tot een labyrint van hoogdravend technisch vertoon – al zijn het overduidelijk zeer vakkundige muzikanten – maar blijft alles vrij toegankelijk en vloeiend.

Drie jaar zijn alweer gepasseerd nadat we ‘Timetropia’ beschreven en de band spraken. In die tijd is er een nieuwe zanger – maar Mauro draagt wel nog zijn steentje bij in de conceptuele aanpak der teksten – en voegde men Cristian Della Polla toe als toetsenist. Ik moet zeggen dat nieuwe vocalist Diego Marchesi een schot in de roos is. Soms lijkt Genesis zijn grote voorbeeld, dan weer laat de grunge periode een invloed na op zijn zanglijnen, maar in krachtigere stukken doet hij me ook aan Mats Levén (Therion, Krux) denken. Kortom, een man waar men alle kanten mee op kan.

Met meer dan een uur speeltijd is ‘Phlegethon’ een muzikale reis waarbij we een getormenteerde protagonist volgen in de verschillende fasen van zijn leven. Momenten van diep innerlijk leed en teleurstelling staan tegenover fasen van grensverleggende euforie. Een gegeven dat zich uit in boeiende contrasten in de muziek. Het album begint en eindigt sferisch met het geluid van de branding. De zee is een krachtige factor. ‘The Slide’ vormt een proloog met toetsen en invallende gitaren, waarna het langere, instrumentale ‘Timeshift Box’ al meteen verrast. Dynamische riffs met Dream Theater heftigheid vormen de gedecideerde achtergrond voor een eerste prachtige gitaarsolo. ‘Islands’ markeert de terugkeer van zang, waar we hier zelfs enige folkinvloeden in bemerken. Die maken het aanstekelijk, tegen het spetterende gitaarwerk van Diego Cafolla en Ivan Nastasi. Zij vormen al jaren een goed geoliede gitaartandem en laten dit op ‘Phlegethon’ weer alom blijken. De gevoelige solo’s doen me altijd aan Pink Floyd denken (of Riverside of Porcupine Tree). Luister maar naar ‘The Great Silence’.

De band is ook bedreven in samenzang. Dat wordt mooi geïllustreerd in het langere ‘Lullaby For An Innocent’. In overeenstemming met de titel is dit een gevoelig, kalm nummer. Stevig rockend gaat men er tegenaan in ‘Evasion’, een track die erg modern aanvoelt door het toetsenwerk en net wanneer je denkt dat het gedaan is volgt er nog een bloedmooie gitaarsolo. Kingcrow schreef ook twee langere epossen van negen minuten elk. ‘Numb (Incipit, Climax & Coda)’ werkt langzaam op naar een stuwende climax met enige progressieve hoogstandjes, terwijl in het titelnummer bijzonder geheimzinnige zang opduikt. Verder trok ook het krachtige ‘Lovocaine’ mijn aandacht. Tollende riffs hebben enige affiniteit met Tool, terwijl een semi-akoestisch gitaarfragment voor een break zorgt. Spaanse invloeden, canonzang en heldere mandolineachtige klanken vormen dan weer de specialiteit van ‘Fading Out pt. III’.

Er is zoveel te beleven op dit album dat het je verzekerd van uren en uren luisterplezier. Ik kan maar één goede raad geven: koop dit album (en al het werk van Kingcrow!) want dit is een schromelijk ondergewaardeerde band. Doe er iets aan!

Score 91/100

http://www.kingcrow.it

Bart (LordsOfMetal.nl): Empty Tremor uit Italië bestaat al behoorlijk lang, maar dit album markeert de eerste stap zonder Daniele Liverani, hun mentor en toetsenist sinds lange tijd. Vanuit warrige omstandigheden veroorzaakt door deze en andere veranderingen stapt een band naar buiten die fris en triomfantelijk de wereld van de gepassioneerde progressieve metal weer binnentreedt. ‘Iridium’ is het juweel dat de band wist te vormen uit alle elementen van hun verleden. Progressieve metal in de stijl van de oude Dream Theater, maar toch in haar eigen klasse. Omdat het wat te melden heeft. Omdat het stevig op eigen benen staat. Simpelweg omdat het een prachtige lading muziek is.

In een interview in dit nummer met de band kun je wat meer gedetailleerde informatie over de band en dit album vinden, naast een interessante uitleg van de tekst van één van de nummers. Er gebeurt een boel op dit album. Maar het belangrijkste dat je moet weten is: als een fan van verfijnde en hoogstaande edoch rockende progressieve metal, is dit je neusje van de zalm. Over tien jaar moet je mee kunnen neuriën met elke passage zoals je dat nu doet met de klassiekers van Dream Theater. Empty Tremor heeft een uitzonderlijk gepassioneerde eigen speelstijl, met een adembenemend goede zanger die van nature een erg warme stem heeft. Deze zang zorgt er ook voor dat de muziek bij elkaar gehouden wordt en dat je als luisteraar emotioneel betrokken raakt.

Het is altijd een grote frustratie geweest dat ‘A Change Of Seasons’ maar één rit was en elke keer opnieuw te snel voorbij leek. Nu, eindelijk, is er met ‘Iridium’ van Empty Tremor een schijf waarop elk nummer van vergelijkbare kwaliteit is: na elk nummer voelt het alsof je terugkeert van een andere wereld. Alleen op dit album zijn de poëtische beelden en rijkdom superieur aan die soms clichématige momenten van hun grote helden van weleer. En op dit album krijg je een gloednieuwe wereld voorgeschoteld meteen nadat je de vorige achter je laat.

Score: 90/100

http://www.emptytremor.com

Door:

Het uit Noorwegen afkomstige Aspera is een nieuwe band in het melodieuze prog rock wereldje. En afgaande op hun debuutalbum Ripples kunnen we met recht spreken van een aanwinst.

Aspera is niet alleen een nieuwe band maar ook een zeer jonge band. De gemiddelde leeftijd is amper 20 jaar! Aan de sound is het echter niet te horen want de band klinkt zeer volwassen en lijkt nu al een eigen geluid te hebben.

Natuurlijk zijn er veel invloeden te horen van andere bands uit het genre (o.a. Dream Theater, Threshold) maar al die invloeden zijn keurig samen gekneed tot een mooi geheel waarin ook de eigen inbreng van de band prima tot uiting komt. Tevens zit er veel afwisseling in de songs. Het ene moment zijn ze melodieus en catchy en daarna weer heavy en aggressief. In dit genre is het altijd moeilijk om de luisteraar van begin tot eind te kunnen boeien maar de “jochies” van Aspera zijn daar goed in geslaagd.

Het album begint al direct met een van de hoogtepunten in de vorm van het titelnummer. Vooral het refrein is van kippevel niveau. Maar ook Do I dare?, Between black & white (met ruim 8 minuten het langste nummer), Traces inside (geweldige gitaarsolo) en afsluiter The purpose zijn stuk voor stuk klasse nummers. Maar eigenlijk doe ik de andere songs daarmee tekort want er staat geen slecht nummer op Ripples.

Een sterk punt van Aspera is de eenheid als band. Er is geen sprake van egotripperij in de vorm van lange gitaarsolo’s of allerlei technische hoogstandjes. De songs staan centraal op dit album en daarin zijn ze prima geslaagd. Het is te hopen dat het niet bij dit album blijft want Aspera is een band met potentie waar we in de toekomst nog veel plezier aan kunnen beleven. Een uitstekend debuut!

————-

Swedish metallers EVERGREY will release their eighth studio album, “Glorious Collision”, via Steamhammer/SPV.

Tracklist:
1. Leave It Behind Us
2. You
3. Wrong
4. Frozen
5. Restoring The Loss
6. To Fit The Mold
7. Out Of Reach
8. The Phantom Letters
9. The Disease …
10. It Comes From Within
11. Free
12. I’m Drowning Alone
13. … And The Distance
14. … And The Distance (Carina Bonus Track)

Release Dates:

Germany: February 25th, 2011
Rest Of Europe: February 28th, 2011
USA/Canada: February 22nd, 2011

Nou, daar is ie dan, de belangrijke tweede plaat. ‘Lucidity’ schopte het tot nr. 1 in mijn jaarlijst van 2006 dus u begrijpt, beste lezer, dat ik meer dan benieuwd was naar Delains’ tweede. Deze keer geheel als bestaand collectief opgenomen, de band zoals die al veel heeft opgetreden dus en dat heeft zeker een positieve invloed gehad.

Vanaf het eerste nummer en de eerste minuut zelfs hoorde ik al dat het geluid van Delain behouden is gebleven. Men is niet terug gevallen naar de middenmoot van onderling inwisselbare bands. Nee, ‘April Rain’ maakt meteen indruk met het gelijknamige nummer dat na een mooi intro er lekker inbeukt. Doorspekt met een volle en bombastische sound maken de vier mannen en hun dame duidelijk dat Delain voor 100% een band is geworden die, logisch gezien Martijn Westerholts’ achtergrond, in het kielzog van Within Temptation nog grote dingen gaat meemaken. De algehele sound is wat directer en harder geworden en daardoor vallen de rustigere en melodieuzere nummers beter op. Charlotte Wessels’ stem lijkt zekerder geworden, de vrijheid die ze nu kreeg heeft ze met beide handen aangepakt en gelukkig is ze niet gezwicht voor opera-achtige zang zoals er al veel genre genoten dat doen. De gasten zijn er nog maar een paar; van Nightwish mocht Marko Hietala nog wel op twee nummers meedoen en op cello strijkt Maria Ahn van het Ahn Trio op wat nummers mee voor wat meer ‘echte’ sfeer. En zo maakt Delain de belofte van 2006 meer dan waar. Mijn voorlopige favoriete nummers: ‘April Rain’, ‘Virtue And Vice’ (met gitarist Ronald Landa als George Oosthoek sound a like, héél goed!) en ‘Start Swimming’ (met wat Led Zeppelin invloeden). En nu hup, weer het podium op!

Bron: Lords of Metal

Videoclip ‘April Rain’

Artist : Astra
Album : From Within
Year : 2009
Genre : Progressive Metal
Country : Italy
Quality : mp3 VBR V2
Size : 86MBReview: Astra – From within -2009

Tracklist:
01. Sliver (3:09)
02. Unafraid (4:48)
03. Hundred Mile Stare (4:31)
04. At 30 Thousand Ft (5:11)
05. A Dead Man’s Words (6:36)
06. The Killer (5:26)
07. Middle Of Hell (5:28)
08. If I Were King (5:17)
09. Man Down! (4:58)
10. Remember Me (5:00)
11. Home Again (4:41)
12. The Voice (5:29)

Total playing time: 1:00:34

Website: www.queensryche.com
MySpace: www.myspace.com/queensryche

************************************************

Recensie: Queensrÿche – American Soldier

1. Recognizing Fate 07:19
2. Slaves to the Plethora Season 05:34

Recensie: Andromeda – The Immunity Zone
What a comeback! Everything is there: emotional power, instrumental bliss, hooks, completely crazy ideas, including explorations of new terrains. The vocalist has become more versatile, the keyboards go completely crazy again like on the debut. This like their best of, only then with completely new and fresh songs! You don’t know the band yet? Do something about it, jump on it now!

Een goede Nederlandse recensie over Andromeda – The Immunity Zone vind je op Progwereld.org.